θα παρακαλούσα πολύ το θέμα αυτό να μείνει όπως έχει,από ηθικής πλευράς
Δεκαέξι χρόνια μετά τον τραγικό χαμό του Ayrton Senna και ο μύθος παραμένει ζωντανός
Η Πρωτομαγιά, η γιορτή της άνοιξης, δεν είναι πάντα μια χαρούμενη ημέρα. Πριν από 16 χρόνια, την 1η Μαΐου του 1994, όσοι είχαν έστω ακούσει ότι υπάρχει Formula 1 συγκλονίστηκαν από μια τραγική είδηση: ο Ayrton Senna ήταν νεκρός. Ένας από τους μεγαλύτερους πιλότους που γνώρισε η Formula 1 σε όλη της την ιστορία άφησε την τελευταία του πνοή στα συντρίμμια του μονοθεσίου της Williams, στη στροφή Tamburello του σιρκουί της Imola. Ο Senna, που είχε ήδη προλάβει να γίνει μύθος των motorsports, πήρε τη θέση του στο πάνθεον των ηρώων της ανθρωπότητας που έφυγαν πολύ γρήγορα, πολύ νωρίς. Ο μύθος αυτός παραμένει ζωντανός μέχρι σήμερα και δεν φαίνεται ότι θα σβήσει τόσο εύκολα.
Το ατύχημα που άλλαξε τη Formula 1
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά. Ο αγώνας στην Imola ήταν ο 3ος για το πρωτάθλημα του 1994. Ήταν μια σεζόν κάπως περίεργη μια που όλα τα οδηγικά βοηθήματα όπως οι ενεργές αναρτήσεις είχαν μόλις καταργηθεί. Ο Ayrton Senna βρισκόταν στην πρώτη του χρονιά με τη Williams, ύστερα από τα 3 παγκόσμια πρωταθλήματα που κέρδισε με τη McLaren, οδηγώντας ένα γρήγορο μονοθέσιο, που όμως ήταν πολύ δύσκολο στην οδήγηση. Το ξεκίνημά του στη σεζόν δεν ήταν καλό, καθώς δεν είχε τερματίσει σε κανέναν από τους 2 πρώτους αγώνες, και δήλωνε ότι στην Imola θα ξεκινούσε η δική του σεζόν. Ορισμένα γεγονότα, όμως, τον ανησύχησαν από νωρίς.
Στα δοκιμαστικά της Παρασκευής ο νεαρός τότε και προστατευόμενος του Senna, Rubens Barrichello, είχε ένα ατύχημα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να πάρει μέρος στον αγώνα. Στις κατατακτήριες του Σαββάτου, ο Αυστριακός οδηγός Roland Ratzenberger, με Simtec, έχασε τη ζωή του όταν το μονοθέσιό του χτύπησε σε έναν τοίχο με περισσότερα από 300 km/h. Τα δύο αυτά συμβάντα συγκλόνισαν τον Senna, ο οποίος στο meeting των οδηγών υο πρωί της Κυριακής του αγώνα εξέφρασε την πρόθεσή του να αναλάβει σοβαρές πρωτοβουλίες για να βελτιωθεί η ασφάλεια στη Formula 1. Δεν πρόλαβε, όμως…
Ο Grand Prix του San Marino ξεκίνησε με τον Senna να βρίσκεται στη συνηθισμένη του pole position. Έπειτα από ένα ατύχημα στην εκκίνηση βγήκε στην πίστα το Αυτοκίνητο Ασφαλείας για αρκετούς γύρους. Ο αγώνας ξαναξεκίνησε αλλά ο χρόνος σταμάτησε στον επόμενο γύρο. Ο Ayrton Senna έφτασε στην πολύ γρήγορη στροφή Tamburello, έστριψε το τιμόνι αλλά η Williams συνέχισε ευθεία. Ύστερα από την αμμοπαγίδα, που πολύ λίγο επιβράδυνε το μονοθέσιο, χτύπησε με ταχύτητα που πλησίαζε τα 250 km/h πάνω στον τσιμεντένιο τοίχο και… τέλος. Τρία διαφορετικά εξαρτήματα του μονοθεσίου χτύπησαν το κεφάλι του, με τα δύο από αυτά να διαπερνούν το κράνος. Το νήμα της ζωής του μεγάλου Ayrton Senna da Silva είχε κοπεί. Τραγική ειρωνεία: οι διασώστες που έφτασαν στο σημείο του δυστυχήματος βρήκαν μέσα στο κόκπιτ μια αυστριακή σημαία. Ο Senna σκόπευε να την ανεμίσει μετά τη νίκη του, ως φόρο τιμής στον αδικοχαμένο συναθλητή του Roland Ratzenberger.
Τι έγινε από εκεί και ύστερα στον αγώνα δεν έχει σημασία. Κέρδισε κάποιος, νομίζω ότι ήταν ο Schumacher. Τι έγινε στο υπόλοιπο πρωτάθλημα δεν έχει σημασία. Πάλι νομίζω ότι το πήρε ο Schumacher. Τα αίτια του δυστυχήματος παραμένουν ένα ακόμα x-file. Έγιναν έρευνες, ανακρίσεις και δίκες, που μπορεί να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η Williams παραπέμφθηκε σε δίκη για κατασκευαστικές αστοχίες αλλά οι κατηγορίες αποσύρθηκαν. Μπορεί η αιτία να είναι πολύ απλή, όπως η απώλεια πίεσης των ελαστικών λόγω πτώσης της θερμοκρασίας τους από το SC που προηγήθηκε. Ούτε αυτό, όμως, έχει μεγάλη σημασία. Το μόνο που μένει είναι ένα: ο Ayrton Senna δεν θα ξαναεμφανιζόταν ποτέ σε πίστα και δεν θα οδηγούσε ποτέ ξανά με τον μοναδικό εκείνο τρόπο, που κανείς δεν μπορούσε να ξεπεράσει. Ο άνθρωπος του οποίου το όνομα έγινε συνώνυμο του σπορ, αν όχι μεγαλύτερο, δεν ήταν πια ανάμεσά μας.
Πένθος για τον ξεχωριστό Ayrton Senna
Ο Senna ήταν ήδη τοπικός ήρωας στη Βραζιλία. Οι συμπατριώτες του τον λάτρευαν σαν θεό. Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, στη χώρα της καταγωγής του κηρύχτηκε 3ήμερο εθνικό πένθος ενώ υπολογίζεται πάνω από ένα εκατομμύριο ο κόσμος που συγκεντρώθηκε για τον στερνό αποχωρισμό. Ανάμεσά τους και πολλοί από το χώρο της Formula 1, με κυριότερο τον Alain Prost, τον άσπονδο φίλο του και μεγάλο του αντίπαλο.
Τι ήταν, όμως, αυτό που έκανε τον Ayrton Senna τόσο ξεχωριστό; Τι είχε ο Senna που τον έκανε μύθο, πριν και μετά θάνατον; Η οδηγική ικανότητα δεν αρκεί. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Και ο Senna το είχε. Είχε αυτόν το συνδυασμό πάθους, αποφασιστικότητας, προσήλωσης, βαθιάς πίστης και φυσικά απίστευτης ταχύτητας. Ο Senna έβλεπε τους αγώνες ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής του. Ο ίδιος το περιγράφει καλύτερα από όσο θα μπορούσε να το αποδώσει οποιοσδήποτε: «Όσο πιο πολύ πιέζω, τόσο περισσότερο βρίσκω μέσα μου. Πάντα ψάχνω για το επόμενο βήμα, να μπω σε ένα διαφορετικό κόσμο, περιοχές που δεν έχω ξαναβρεθεί. Το να οδηγείς ένα μονοθέσιο της Formula 1 είναι μοναχικό αλλά σε απορροφά. Έχω νιώσει νέες εμπειρίες και θέλω κι άλλες. Αυτό είναι το κίνητρό μου».
Ο βασιλιάς του ενός γύρου
Αυτό που έχει χαρακτηρίσει την καριέρα του, ακόμα περισσότερο και από τα 3 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, είναι η απόλυτη ταχύτητά του στις κατατακτήριες. Εκεί που βρισκόταν μόνος με το μονοθέσιο, με αντίπαλο το χρονόμετρο και στόχο την απόλυτη επίδοση ήταν πραγματικά αξεπέραστος. Πήρε 65 pole positions σε 161 Grand Prix, ρεκόρ που έμενε μέχρι την τελευταία χρονιά του Michael Schumacher στο σπορ. Ο Γερμανός πολυπρωταθλητής κατάφερε να το σπάσει στον 236ο αγώνα του, στην Imola (άλλη τραγική σύμπτωση) του 2006. Εκεί φαίνεται το επίπεδο της απόλυτης αυτοσυγκέντρωσης που μόνο αυτός μπορούσε να φτάσει.
Πολλοί αναλυτές της Formula 1συμφωνούν ότι το πραγματικό πεδίο για να κριθούν οι ικανότητες ενός οδηγού είναι το βρεγμένο οδόστρωμα. Σε αυτήν την περίπτωση οι διαφορές των μονοθεσίων γίνονται μικρότερες και οι οδηγοί είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Αυτό ήταν και το πεδίο που η ανωτερότητα του Senna γινόταν προφανής. Ο τρόπος που οδηγούσε στη βροχή ήταν κάτι που έκοβε την ανάσα. Εκεί που η πλειονότητα δυσκολευόταν να διατηρήσει τον έλεγχο με βρόχινα ελαστικά, ο Senna δεν είχε πρόβλημα να «πετάει» ακόμα και με slick. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο πρώτος γύρος του Grand Prix Ευρώπης στο Donnington Park του 1993, ο οποίος ακόμα και σήμερα μνημονεύεται ως δείγμα της απόλυτης οδήγησης στη βροχή.
Δείτε το video με τον πρώτο γύρο του βρεγμένου Donington
Εκτός πίστας, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος Senna δεν έδειχνε εξαρχής το μεγαλείο του. Πάντα λιγομίλητος και κλεισμένος στον εαυτό του, είχε ελάχιστους φίλους και πολύ περισσότερους εχθρούς. η εμμονή του στη νίκη μέσα στην πίστα, η απροθυμία του να παραχωρήσει έστω και ένα εκατοστό, δεν τον είχαν κάνει ιδιαίτερα δημοφιλή. Κανείς δεν αμφισβητούσε τις οδηγικές του ικανότητες, η συμπεριφορά του κάθε φορά που βρισκόταν μέσα σε μονοθέσιο ήταν αυτό που τον χαρακτήριζε: απόλυτη. Ένας από τους καλύτερους φίλους του ήταν ο teammate του στη McLaren, o Gerhard Berger, o οποίος έκανε ένα πολύ πετυχημένο σχόλιο για τη σχέση του με τον Senna: «Αυτός μου έμαθε πολλά γύρω από το σπορ, εγώ του έμαθα να γελάει». Μετά το θάνατό του όλοι είχαν πολλά να πουν για να τον εκθειάσουν. Ακόμα και οι εχθροί του, δεν ήταν φειδωλοί σε αποθεωτικούς χαρακτηρισμούς. Σας παραθέτουμε μερικές από τις δηλώσεις…
Alain Prost: «Ήμουν περήφανος που τον συναγωνιζόμουν. Επαγγελματικά, ήταν ο μόνος οδηγός που σεβόμουν. Τιμώντας τη μνήμη του, δεν θα ξανακαθίσω ποτέ σε μονοθέσιο της Formula 1»
Ron Dennis: «Ο Ayrton Senna ήταν ένας εξωπραγματικός οδηγός αγώνων. Το μέγεθος της ικανότητας, της τέχνης, της ακρίβειας, του θάρρους και του κουράγιου του ήταν τόσο μεγάλο που τον έκανε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά πιλότων. Οδηγούσε το μονοθέσιο στο απόλυτο μηχανικό του όριο ενώ ταυτόχρονα είχε την πνευματική ικανότητα να παρακολουθεί όλες τις επιμέρους λειτουργίες του, καταγράφοντας την παραμικρή λεπτομέρεια. Με έναν ταλαντούχο μηχανικό, μπορούσε να πάρει από το μονοθέσιο τις απόλυτες επιδόσεις του».
Emerson Fittipaldi: «Η ζωή του Ayrton Senna ήταν παράδειγμα αφοσίωσης και αγάπης, που λίγοι αθλητές επιδεικνύουν σε διεθνές επίπεδο. Ο κόσμος έχασε το μεγαλύτερο αθλητή στην ιστορία των μηχανοκίνητων αγώνων και εγώ έναν πολύ καλό φίλο. Η Formula 1 δε θα είναι ποτέ ίδια χωρίς τον Ayrton».
Σε άλλους κόσμους
Ο Ayrton Senna ήταν φτιαγμένος από τα υλικά που κατασκευάζονται οι μύθοι. Και στη ζωή και στο θάνατο κινήθηκε με τρόπο που λίγοι τολμούν, με θάρρος και αφοσίωση που είναι πολύ δύσκολο να βρεις. Αυτός είναι ο λόγος που λατρεύτηκε και λατρεύεται τόσο πολύ τόσο στη χώρα του, τη Βραζιλία, όσο και σε όλον τον κόσμο. Είναι το απόλυτο παράδειγμα του ανθρώπου που πάντα πήγαινε το όριό του και ένα βήμα πιο πέρα, που ποτέ δεν έκανε πίσω σε αυτό το κυνήγι. Ίσως αυτό να είναι που τελικά θανάτωσε το σώμα του αλλά σίγουρα είναι αυτό που έκανε την ψυχή του αθάνατη.
Ο καλύτερος τρόπος για να τον καταλάβουμε είναι για άλλη μία φορά τα δικά του λόγια. Διαβάστε πώς περιγράφει ο ίδιος το γύρο που του έδωσε την pole position στο Grand Prix του Μονακό το 1988. Είναι το απόσταγμα του μεγαλείου: «Ήμουν ήδη στην pole, για ένα δευτερόλεπτο, αλλά συνέχιζα. Ξαφνικά, ήμουν σχεδόν δύο δευτερόλεπτα ταχύτερος από όλους, συμπεριλαμβανομένου του ομόσταβλού μου, που έτρεχε με το ίδιο μονοθέσιο. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν οδηγούσα πλέον συνειδητά. Οδηγούσα με κάτι σαν ένστικτο αλλά βρισκόμουν σε μια διαφορετική διάσταση. Ήταν σαν να βρίσκομαι σε ένα τούνελ. Όλο το σιρκουί ήταν ένα τούνελ. Συνέχιζα να πηγαίνω όλο και πιο γρήγορα. Ήμουν πολύ πάνω από το όριο αλλά μπορούσα να βρω κι άλλο. Τότε σαν να ξύπνησα και συνειδητοποίησα ότι ήμουν σε μια διαφορετική ατμόσφαιρα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να επιβραδύνω και να επιστρέψω στα pit. Αυτό με τρόμαξε, γιατί ήμουν πολύ μακριά από τη συνειδητή μου αντίληψη».
Δείτε το video με το ατύχημα του Senna και σκηνές από την κηδεία του
Το βιογραφικό
Οι θρύλοι γράφονται από τα κατορθώματα. Και τα κατορθώματα του Ayrton Senna στις πίστες δεν ήταν λίγα. Διαβάστε μια αναλυτική περιγραφή της καριέρας του, με έμφαση στα χρόνια που τον έκαναν παγκόσμια γνωστό, την εποχή που άφησε τη σφραγίδα του στη Formula 1.
Το 1973 ο νεαρός Ayrton Senna da Silva, στα δεκατρία του χρόνια, πάτησε για πρώτη φορά επίσημα το γκάζι του go-kart σε μια πίστα της Βραζιλίας. Η πρώτη του επαφή με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό σημάδεψε τον Senna και ανέδειξε έναν αγωνιστικό χαρακτήρα που ουσιαστικά έμεινε αναλλοίωτος μέχρι και το 1994. Συστηματικότητα, βελτίωση, πάθος για τη νίκη και απόλυτη συγκέντρωση διαγνώστηκαν άμεσα στον νεαρό Βραζιλιάνο.
Ο Ayrton Senna χρειάστηκε μόλις 4 χρόνια για να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Kart Νότιας Αμερικής (1977) ενώ την επόμενη χρονιά παραλίγο να κερδίσει και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αν μια επαφή δεν του στερούσε τη νίκη. Ο Βραζιλιάνος δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε για τον 1ο του παγκόσμιο τίτλο άλλες 2 φορές χωρίς ωστόσο να τα καταφέρει.
Σε ηλικία 21 ετών είχε έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα. Οι καταπληκτικές επιδόσεις του στα παγκόσμια πρωταθλήματα τράβηξαν τα βλέμματα των Ευρωπαίων και το 1981 του δόθηκε η ευκαιρία να τρέξει στο Βρετανικό πρωτάθλημα Ford 1600, μια ευκαιρία που φυσικά δεν άφησε να πάει χαμένη αφού στο τέλος της χρονιάς στέφθηκε για μια ακόμη φορά πρωταθλητής.
Το 1982 το πρωτάθλημα αναβαθμίστηκε με τα μονοθέσια των 2000 κ.ε. και ο Ayrton χωρίς κανένα πρόβλημα επικράτησε για μια ακόμη φορά, παίρνοντας ταυτόχρονα μέρος και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ford 2000 το οποίο κατέκτησε διαλύοντας κυριολεκτικά τον ανταγωνισμό.
Το 1983 ο Senna κατέκτησε για 3η συνεχόμενη φορά τον τίτλο στη Βρετανία, αυτήν τη φορά κερδίζοντας στα σημεία τον Martin Brundle, που τότε θεωρούταν το μεγάλο ταλέντο της Γηραιάς Αλβιόνας.
Το 1984 είχε έρθει η ώρα της Formula 1. Τα εκπληκτικά αποτελέσματα του Βραζιλιάνου που δεν έτρεχε πάντα υπό τις καλύτερες συνθήκες και το πείσμα του για τη νίκη άνοιξαν τις πόρτες της κορωνίδας του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Ο Nelson Piquet ήταν ο πρώτος που πλησίασε τον Senna και του πρότεινε μια θέση δοκιμαστή στην Bradham, ενώ μέσα στους επόμενους 2 μήνες ο Βραζιλιάνος δέχτηκε άλλες δύο παρόμοιες προτάσεις από McLaren και Williams. Ο Ayrton Senna da Silva (που από το 1981 έτρεχε με το «κομμένο» Ayrton Senna) ήταν έτοιμος να υπογράψει με την Bradham, όταν λίγο πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος η Toleman του πρόσφερε κάτι που όσοι τον γνώριζαν ήξεραν ότι δε θα μπορούσε να αρνηθεί: Μια κανονική αγωνιστική θέση για όλη τη χρονιά. Παρόλο που η Toleman δεν συγκαταλεγόταν στις δυνάμεις της Formula 1 εκείνης της εποχής ο Ayrton υπέγραψε αμέσως. Ο Senna κατάφερε να πάρει τους πρώτους του πόντους στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Formula 1 στον αγώνα της Νότιας Αφρικής και συνέχισε τις γενικά καλές του εμφανίσεις μέχρι που ήρθε η ώρα για το πρώτο Monaco στο οποίο θα συμμετείχε. Στο Μονακό ο Ayrton Senna που εκκινούσε από την 13η θέση έκανε έναν εξωπραγματικό αγώνα και κατάφερε να περάσει 16 μονοθέσια σε 16 γύρους αγγίζοντας στην κυριολεξία τις μπαριέρες και στο 19ο γύρο πέρασε και Niki Lauda, που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στην 2η θέση. Στους επόμενους 10 γύρους ο Ayrton κόλλησε πίσω από τον Alain Prost και άρχισε να δοκιμάζει να τον περάσει, όταν η ελαφριά ψιχάλα που έπεφτε σχεδόν από την αρχή μετατράπηκε σε μπόρα και ο αλυτάρχης διέταξε τη διακοπή του αγώνα. Εκείνη τη χρονιά ο Βραζιλιάνος συνέχισε τις καλές του εμφανίσεις και μάλιστα κατάφερε να ανέβει στο βάθρο άλλες δύο φορές, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τη Lotus, η οποία του προσέφερε μια θέση στην ομάδα της, βοηθώντας τον μάλιστα να σπάσει το συμβόλαιό του με την Toleman.
Το 1985 ο Ayrton ξεκινούσε ένα πρωτάθλημα έχοντας για πρώτη φορά ένα ανταγωνιστικό μονοθέσιο στα χέρια του με ομόσταβλο τον Elio de Angelis. Κατάφερε να πάρει την πρώτη του νίκη στον 2ο αγώνα με τη Lotus ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς συγκέντρωσε 38 βαθμούς με ακόμα δύο νίκες, τέσσερα βάθρα, 7 pole positions, και βρέθηκε στην 4η θέση της Formula 1. Ο de Angelis μάζεψε 5 βαθμούς λιγότερους. Η σχέση του Senna με τον ομόσταβλό του ήταν άσχημη από την πρώτη στιγμή, αρχίζοντας έτσι μια παράδοση που είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστή. Ο Βραζιλιάνος δημιούργησε έχθρες και με τους Niki Lauda και Michele Alboreto οι οποίοι τον κατηγορούσαν ότι όταν έγραφε ένα καλό χρόνο στις κατατακτήριες έμενε στην πίστα παρεμποδίζοντας τους άλλους να χτυπήσουν το χρόνο του.
Το 1986 ο Ayrton κατάφερε να προηγηθεί για πρώτη φορά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο: Κερδίζοντας τον Mansell στο GP της Jerez παίρνοντας την καρό σημαία για μόλις 14 χιλιοστά. Αυτή είναι και η πιο κοντινή μάχη που έχει καταγραφεί στην ιστορία της Formlua 1. Βέβαια ο 26χρονος πλέον Senna είχε ζητήσει από την ομάδα του άπειρο ομόσταβλο και είχε απειλήσει ότι θα φύγει από την ομάδα όταν το αφεντικό της Lotus του ανέφερε ότι στο δεύτερο cockpit θα καθόταν ο Derek Warwick. Τελικά η Lotus είχε υποχωρήσει και είχε προσλάβει τον Dumfries ουσιαστικά σε λόγο κομπάρσου. Ο Ayrton Senna είχε τότε αναφέρει στους δημοσιογράφους: «Η ομάδα μας δεν έχει την δυνατότητα να υποστηρίξει ταυτόχρονα δύο ανταγωνιστικά μονοθέσια για δύο top οδηγούς». Δυστυχώς για αυτόν οι συνεχόμενες αστοχίες της Lotus στους επόμενους αγώνες τον ανάγκασαν τελικά να τερματίσει και πάλι στην 4η θέση.
Το 1987 ο Senna προσπάθησε για μια ακόμη φορά να φτάσει στον παγκόσμιο τίτλο, έχοντας να ανταγωνιστεί τους Mansell και Piquet της Williams. Η ανωτερότητα των μονοθεσίων του Sir Frank με τις ενεργές αναρτήσεις (παρά τον ίδιο κινητήρα της Honda που χρησιμοποιούσαν Lotus και Williams) δεν έδιναν πολλά περιθώρια στον Βραζιλιάνο και μετά το σοβαρό ατύχημα του Mansell η μόνη θέση που ο Senna μπορούσε να διεκδικήσει ήταν η 2η. Για να το πετύχει αυτό έπρεπε να καταταγεί το πολύ τρίτος στο GP της Αυστραλίας. Ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου αλλά οι κριτές ανακάλυψαν μετά τον αγώνα ότι το σύστημα πέδησης του μονοθεσίου του ήταν παράνομο και τον απέκλεισαν, περιορίζοντάς τον έτσι στην 3η θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Το 1988 η McLaren ρώτησε τον Alain Prost αν θα είχε πρόβλημα να έχει ως ομόσταβλό του τον Ayrton Senna και αυτός είπε: «κανένα πρόβλημα». Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον αλλά ο Prost δεν έδωσε καν σημασία στο έντονο παρελθόν του Ayrton με ομόσταβλους υψηλής δυναμικότητας. Οι δύο πιλότοι της McLaren κέρδισαν τους 15 από τους 16 αγώνες της χρονιάς αλλά ο Ayrton επικράτησε τελικά του πολύπειρου Prost και κατέκτησε τον 1ο παγκόσμιο τίτλο της καριέρας του.
Το 1989 ο Alain Prost πήρε τον τίτλο από τον Senna με έναν περίεργο τρόπο. Στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς ο Ayrton χρειαζόταν μόνο νίκη για να κερδίσει το στέμμα. Στην πρώτη στροφή του αγώνα ο Βραζιλιάνος έχοντας αρκετά χιλιόμετρα προσπάθησε να πάρει την εσωτερική του Γάλλου, ο οποίος μην έχοντας σκοπό να τον αφήσει έκλεισε την γραμμή του και οι δύο τους συγκρούστηκαν. Ο Senna βοηθούμενος από τους κριτές κατάφερε να κάνει μια μικρή αναστροφή, να μπει στα pits, να αντικαταστήσει το πληγωμένο ρύγχος της McLaren και με έναν φρενήρη ρυθμό να κερδίσει το GP της Suzuka. Μετά το τέλος του αγώνα οι κριτές αποφάσισαν να ακυρώσουν τον Senna επειδή είχε κόψει το σικέην για να μπει γρήγορα στα pits. Ακολούθησαν έντονες δηλώσεις μεταξύ του Βραζιλιάνου και του Jean Marie Balestre, Πρόεδρου της FIA, οι οποίες οδήγησαν στην προσωρινή ανάκληση της αγωνιστικής άδειας του Ayrton.
Το 1990 η κατάσταση αντιστράφηκε πλήρως. Στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στην ίδια πίστα ο Ayrton Senna επισκέφτηκε τους κριτές πριν τις κατατακτήριες του Σαββάτου, οι οποίοι συζητούσαν την αλλαγή σειράς στην εκκίνηση της. Το πρόβλημα ήταν ότι η pole βρισκόταν στην ακάθαρτη μεριά της πίστας. Οι κριτές τον διαβεβαίωσαν ότι η σειρά θα αλλάξει και ο Senna επιτέθηκε για την pole position την οποία και κατέκτησε. Το βράδυ πριν τον αγώνα όμως ο Jean Marie Balestre επενέβη και απαίτησε η σειρά εκκίνησης να παραμείνει στη Suzuka όπως είχε κατατεθεί στη FIA μήνες νωρίτερα. Η προφανώς άδικη απόφαση που κινούταν από την προσωπική βεντέτα του προέδρου της FIA έκανε έξαλλο τον Βραζιλιάνο. Στην εκκίνηση ο Alain Prost που ξεκινούσε από τη 2η θέση πετάχτηκε εύκολα μπροστά από τον Senna και ήταν έτοιμος να στρίψει πρώτος στην 1η στροφή της πίστας, ο Senna όμως δεν πάτησε φρένο, έπεσε πάνω στον Prost με 270Km/h και οι δύο τους εγκατέλειψαν τον αγώνα. Αυτή τη φορά όμως η βαθμολογία έδινε τον τίτλο στον Ayrton Senna.
Το 1991 με τον Alain Prost να φεύγει για τη Ferrari ο Ayrton Senna κέρδισε τον 3ο και τελευταίο τίτλο της καριέρας του. Ο αντίπαλός του εκείνη τη χρονιά ήταν η Williams του Nigel Mansell που με τις νέες αναρτήσεις και τον νέο κινητήρα ετοιμαζόταν για το «ηλεκτρονικό μονοθέσιο» της επόμενης χρονιάς. Ο Senna κατάφερε να κερδίσει τους πρώτους αγώνες και πίεσε πολύ μέσω των media τη Honda και τη McLaren να αναβαθμίσουν το μονοθέσιό του, κάτι που τελικά έγινε προς το τέλος της χρονιάς δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατακτήσει τρεις συνεχόμενους αγώνες και να πάρει την πολυπόθητη 1η θέση στο πρωτάθλημα.
Το 1992 η Williams είχε πλέον έτοιμο το «ηλεκτρονικό μονοθέσιο» με τις ενεργές αναρτήσεις και τα ηλεκτρονικά βοηθήματα και ήταν πραγματικά αχτύπητη. Στον αντίποδα η ΜcLaren δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να στήσει το καινούριο μονοθέσιο της (παρουσιάζοντας το μάλιστα στον 4ο αγώνα χωρίς επιτυχία). Ο κινητήρας της Honda ήταν πλέον ο δεύτερος πιο δυνατός του Grid και η McLaren μη χρησιμοποιώντας καν ενεργές αναρτήσεις δεν είχε την δυνατότητα να παρέχει στον Ayrton ένα μονοθέσιο που να κερδίζει. Τελικά κατετάγη 4ος στο πρωτάθλημα πίσω από τους Mansell και Patrese της Williams και τον Michael Schumacher που έτρεχε για πρώτη φορά ολόκληρη χρονιά με την Benneton.
Το 1993 ήταν μια περίεργη χρονιά για τον Ayrton Senna. Ο ίδιος δεν είχε συμβόλαιο με καμία ομάδα. Η αγωνιστική του ιδιοσυγκρασία τον ώθησε να συνομιλήσει με την Williams αφού ήταν πάντα γνωστό ότι ο Senna «ζούσε» από τις νίκες. Ωστόσο πριν φτάσει εκεί ο Alain Prost είχε ήδη προλάβει να υπογράψει με τον Sir Frank και να βάλει έναν όρο στο συμβόλαιό του που απαγόρευε στον Βραζιλιάνο να βρίσκεται στην ίδια ομάδα με αυτόν. Ο Senna οργάνωσε μια συνέντευξη Tύπου, στην οποία προκάλεσε τον Prost, προσφέρθηκε να οδηγήσει δωρεάν για τη Williams και αποκάλεσε τον Γάλλο δειλό. Μέσα στον πανικό ο Senna έφυγε από την Ευρώπη και ετοιμαζόταν να συμμετάσχει στο Indy Car series της Αμερικής. Ωστόσο ο Ron Dennis δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα. Έφυγε από τη Honda και έκλεισε συμφωνία με την Ford για την χρήση πελατειακών κινητήρων. Παρά τη γνωστή έλλειψη δύναμης των κινητήρων της Ford σε σχέση με αυτούς της Renault, που χρησιμοποιούσε η Williams, ο Dennis κατάφερε να εφαρμόσει πολλά νέα συστήματα έξυπνης διαχείρισης του κινητήρα και σε συνδυασμό με τις νέες ενεργές αναρτήσεις ζήτησε από τον Senna να επιστρέψει στην ομάδα. Ο Senna δέχτηκε να υπογράψει συμβόλαιο ενός αγώνα για να δοκιμάσει τις δυνατότητές του στο GP της Νότιας Αφρικής. Μετά τον αγώνα, στον οποίο πήρε τη 2η θέση, ο Βραζιλιάνος είπε ότι η McLaren είχε κάνει μια εκπληκτική προσπάθεια αλλά ο κινητήρας της Ford ήταν εμφανώς υποδεέστερος αυτού της Williams. Δεν δέχτηκε να υπογράψει συμβόλαιο ενός έτους με τον Dennis αλλά συμφώνησε να τρέχει στους αγώνες με συμβόλαια ανά αγώνα, ολοκληρώνοντας έτσι τη χρονιά. Ο Senna κατάφερε να τερματίσει δεύτερος πίσω από τον Alain Prost κλείνοντας έτσι την καριέρα του στη McLaren. Ενδεικτικό του έντονου χαρακτήρα του Βραζιλιάνου ήταν και το περιστατικό που συνέβη όταν ο Edie Irvine που έτρεχε εκείνη τη χρονιά για πρώτη φορά στη Formula 1 δοκίμασε να περάσει τον Senna που ήδη βρισκόταν ένα γύρο μπροστά του ελέγχοντας τον αγώνα. Ο Senna εκνευρίστηκε τόσο πολύ που μετά το τέλος του αγώνα πήγε στα pits της Jordan και γρονθοκόπησε τον rookie Irvine.
Το 1994 ο όρος που είχε επιβάλλει ο Prost για τον αποκλεισμό του Senna από την Williams δεν ίσχυε πια. Ο Sir Frank υπέγραψε με τον Βραζιλιάνο και ο Γάλλος μόλις έμαθε τα νέα αποσύρθηκε από τη Formula 1 ενώ είχε ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο με τη βρετανική ομάδα. Η χρονιά που κατάφερε να φτάσει ο Ayrton Senna στη Williams όμως δεν ήταν ιδανική. Μετά την απόλυτη επικράτησή της τα τελευταία δύο χρόνια η FIA είχε αποφασίσει να απαγορεύσει τα ηλεκτρονικά βοηθήματα, τις ενεργές αναρτήσεις και τα ABS και το νέο μονοθέσιο παρόλο που ήταν γρήγορο δεν ήταν καθόλου εύκολο στην οδήγηση. Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς ο Senna ξεκίνησε από την pole και προηγούταν στον αγώνα μέχρι τον πρώτο ανεφοδιασμό, οπότε ο Michael Schumacher πέρασε μπροστά του χρησιμοποιώντας διαφορετική στρατηγική. Ο Βραζιλιάνος προσπάθησε με κάθε τρόπο να ξαναπάρει το προβάδισμα και τελικά έκανε ένα τετακέ που τον οδήγησε στην εγκατάλειψη. Στον δεύτερο αγώνα ο Senna είχε δύο επαφές με τον Mikka Hakkinen και τον Nicola Larini και παρόλο που ξεκίνησε από την pole η νίκη πήγε για μια ακόμη φορά στον νεαρό Schumacher. Στον τρίτο αγώνα της χρονιάς ο πιο αγαπητός οδηγός που πάτησε ποτέ το πόδι του στην Formula 1 έχασε τη ζωή του ύστερα από ένα τραγικό δυστύχημα, που περιγραφεί παραπάνω.
Έτσι ολοκληρώθηκε η αγωνιστική καριέρα ενός ανθρώπου που πέρασε στην ιστορία με το πάθος, το θάρρος, την ιδιοσυγκρασία και την απαράμιλλη ανταγωνιστικότητά του.
θα παρακαλούσα πολύ το θέμα αυτό να μείνει όπως έχει,από ηθικής πλευράς
