Είναι αποδεδειγμένο. Οι έλληνες οδηγοί δεν μασάνε. Όχι, κουτορνίθια είμαστε, σαν τους ευρωπαίους που συμμορφώνονται με τον κώδικα; Βέβαια, στους ευρωπαϊκούς δρόμους δεν υπάρχουν ανόητα όρια ταχύτητας, ενώ αντίθετα υπάρχει σωστή και τακτική αστυνόμευση. Πριν από μερικούς μήνες οδηγώ έξω από την Σεβίλλη και μαζί με δύο συναδέλφους προσπερνώ ένα λευκό Megane. Περίπου δύο χιλιόμετρα πιο κάτω πέφτουμε σε μπλόκο και μερικά λεπτά αργότερα φτάνει και το Megane.
Άντε να συνεννοηθείς με τα Ανδαλουσιανά όργανα που δεν σκάμπαζαν γρι από την αγγλική. Αλλά δεν χρειαζόταν. Μας έκαναν νόημα, πλησιάσαμε στο εσωτερικό του Megane για να δούμε στο μόνιτορ τη φωτογραφία των αυτοκινήτων με την παράνομη προσπέραση σε διπλή λωρίδα και την παραβίαση του ορίου ταχύτητας (μετά είδα πως από την κομμένη μάσκα του Megane προεξείχε σε μέγεθος μυδραλιοβόλου μία κάμερα/ραντάρ). Πληρώνουμε -επιτόπου παρακαλώ- το μαλλί (90 γιούρια). Σε άλλα μέρη, όπως στο Βερμόντ των ΗΠΑ, δεν τολμά κανείς να υπερβεί το όριο ταχύτητας (110 χλμ./ώρα). Εκεί ο big brother καραδοκεί ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σε τσιμπήσει.
Πού θέλω να καταλήξω; Από εκεί που άρχισα. Κι ο άγιος φοβέρα θέλει, πόσο μάλλον που οι Έλληνες οδηγοί δεν χαμπαριάζουμε μία. Δείτε τι συμβαίνει γύρω σας· τον διπλανό σας να φεύγει με κόκκινο, να κινείται με σπασμένη δευτέρα σε περιοχές με σχολεία, να κάνει σφήνες στην παραλιακή, να πηγαίνει ανάποδα σε μονόδρομους. Το καλοκαίρι, στα Μελίσσια, όπου μένω, λίγο πάνω από το Σισμανόγλειο, η σήμανση άλλαξε και πολλές οδοί μονοδρομήθηκαν. Για κάποιους οδηγούς, όμως, τίποτα δεν άλλαξε και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να κινούνται παράνομα στους συγκεκριμένους δρόμους, αντιμετωπίζοντάς τους σαν διπλής κατεύθυνσης. Δεν είχα δώσει και πολλή σημασία στο θέμα μέχρι που μια μέρα -έχοντας μάλιστα στο πίσω κάθισμα ένα μικρό επιβάτη που δεν υπερέβαινε τα 10 κιλά- είδα ένα ΙΧ να έρχεται με μεγάλη ταχύτητα κατά πάνω μου στη μονοδρομημένη Ζωοδόχου Πηγής.
Κατεβάζω εκνευρισμένος το παράθυρο για να διαμαρτυρηθώ και ακούω την οδηγό να λέει: «Ποιος νομίζεις πως είσαι, κάνας μπάτσος; Εγώ μένω εδώ 20 χρόνια και θα πηγαίνω όπως θέλω». Από εκεί και πέρα τι να πεις και κυρίως πώς να της το πεις; Μήπως στα «γαλλικά»; Είπα να μην πέσω σε αυτό το επίπεδο και μέσα στην αγανάκτησή μου κάλεσα στο δημαρχείο Μελισσίων να ρωτώ τι γίνεται με το όλο θέμα. Η απάντηση ήταν πως «πρόκειται για πιλοτικό πρόγραμμα που θα ισχύσει μέχρι τον Οκτώβριο και μετά θα δείξει αν θα καθιερωθεί ή όχι». Δεύτερη ερώτηση: Στην περίπτωση ατυχήματος κατά το οποίο ευθύνεται ο άλλος τι γίνεται; Με καλύπτει το πιλοτικό πρόγραμμα ή στα δικαστήρια θα φαίνεται ότι άλλος ήταν ο νόμιμος; Η απάντηση: «Μάλλον σας καλύπτει». Μάλλον, άκουσον άκουσον.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Επειδή υπάρχουν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, επειδή έχω σιχαθεί τους οδηγούς που στην κίνηση κόβουν από δεξιά στην βοηθητική λωρίδα, επειδή έχω βαρεθεί πλέον να βλέπω τον διπλανό μου στο φανάρι που βαριέται να περιμένει να φεύγει με κόκκινο (ένας κάποτε ειρωνικά μου είπε πως το πέρασε για βαθύ πορτοκαλί). Φταίει η ελλιπής αστυνόμευση θα πουν κάποιοι, αλλά είναι δυνατόν να υπάρχει έλεγχος σε κάθε διασταύρωση; Επιτέλους, ό,τι συμβαίνει είναι ευθύνη όλων μας, μέχρι και ο ασυνείδητος που πετά το άδειο πακέτο με τα τσιγάρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου του. Δεν πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να τα αφήνουμε όλα να περνάνε στο ντούκου;
Πηγή: Νίκος Μαρινόπουλος - Αρχισυντάκτης ( CityAutoMoto )
